Uyku Masalları

Bir zamanlar, yüksek dağların ardında gizli bir köy varmış. Bu köyde herkes akşamları kolayca uyurmuş; çünkü gökyüzünden inen minik ışık fenerleri köyü tatlı bir huzurla…

Bir varmış bir yokmuş… Akşamın serinliğinde penceresinden yıldızlara bakan Mira adında küçük bir çocuk varmış. Mira, bazen uyumakta zorlanır, gözlerini kapatsa bile aklı hep oyunlarda…

Bir varmış bir yokmuş… Sessiz bir gölün kıyısında, çiçek kokularının rüzgârla karıştığı küçük bir evde Deniz adında minik bir çocuk yaşarmış. Deniz, geceleri uyumakta biraz…

Mira odasının penceresini araladı. Gece serin ve sakindi. Sokak lambası yumuşak bir ışıkla kaldırıma dökülüyordu. Uzakta bir kedi usulca yürüdü, sonra kayboldu. Mira yastığına uzandı…

Küçük bir kasabada gökyüzü sık sık yağmura kavuşurdu. Yağmur damlaları evlerin çatılarında şarkı söyler, sokaklarda küçük dereler oluştururdu. İnsanlar kimi zaman şikâyet ederdi ama çocuklar…

Sonbahar yavaş yavaş köye gelmişti. Ağaçların dalları sararmaya, yapraklar renk değiştirmeye başlamıştı. Kırmızı, turuncu, altın sarısı… Renkler bir tablo gibi ormanı süslüyordu. Bu rengarenk yaprakların…

Kasabanın en sessiz sokağında beyaz badanalı, küçük pencereli bir ev bulunuyordu. O pencerenin önünde solgun pembe bir perde asılıydı. Perde sabah güneşiyle buluştuğu an, tüm…

Gökyüzü bulutlarla kaplanmıştı. Uzaklardan hafif bir rüzgâr esiyordu. O sırada bulutun kenarından küçük bir damla sarktı. Minicikti ama içi kocaman bir heyecanla doluydu. Adı Neşeli…

Küçük bir kasabanın ortasında eski taş bir fırın vardı. Kapısı açıldığında içeriye tarçın, kakao ve limon kokusu yayılırdı. O gün fırının önünde uzun bir sıra…

Bir varmış bir yokmuş. Uçsuz bucaksız gökyüzünde parlak bir ay yaşarmış. Her gece yeryüzüne bakar, çocukların tatlı uykularına eşlik edermiş. Ona herkes Gülümseyen Ay dermiş…