Bir zamanlar küçük bir köy vardı. Bu köyde çocuklar oyun oynarken hep gökyüzüne bakardı, çünkü gökyüzü sanki onlara sırlar fısıldıyordu. Mavi bulutların arasında gizli bir bahçe olduğuna inanırlardı.
Köyde Duru ve Mert adında iki kardeş yaşıyordu. Duru sabırlıydı, her şeyi yavaş yavaş yapmayı severdi. Mert ise aceleciydi, her şeyi hemen olsun isterdi. Bir gün gökyüzünde parlak bir ışık belirdi. Sanki bulutların arasından renkli bir yol açılıyordu.
“Gökyüzü Bahçesi bizi çağırıyor!” dedi Duru heyecanla.
“Öyleyse hemen gidelim, beklemeye gerek yok!” diye atıldı Mert.
İki kardeş bulutlara çıkan yolu ararken yolda yaşlı bir kuşla karşılaştılar. Kuş, kanadına takılan ipten kurtulamıyordu. Mert hemen çekiştirmeye başladı ama ip daha çok düğümlendi. Duru sabırla düğümü çözdü. Kuş özgürleşince onlara şöyle dedi:
“Gökyüzü Bahçesi’ne gitmek isteyen, önce sabrı öğrenmeli ve doğaya zarar vermemeli.”
Yollarına devam ettiler. Sonunda gökyüzündeki bahçeye ulaştılar. Bahçede rengârenk çiçekler, altın gibi parlayan ağaçlar ve ışıl ışıl bir gölet vardı. Ama bahçe solgun görünüyordu. Çiçekler yarım açmış, göletin suyu bulanıklaşmıştı.
Bahçeden ince bir ses yükseldi:
“Ben Gökyüzü Bahçesi’yim. İnsanlar paylaşmayı unuttu, doğaya hoyrat davrandı. Bu yüzden güzelliğim soldu.”
Duru öne çıktı:
“Biz kardeşiz, paylaşmayı biliyoruz. Köyümüzde de herkesin paylaşmasını sağlayabiliriz.”
Mert de başını eğerek ekledi:
“Ben aceleciyim ama doğanın zamanına sabretmeyi öğreneceğim. Çiçekler de sabırla büyüyor.”
Gökyüzü Bahçesi onların sözlerine inandı. Çiçekler yeniden açtı, gölet berraklaştı, ağaçlar yapraklarını pırıl pırıl salladı.
Kardeşler köylerine dönünce herkese olanları anlattılar. O günden sonra köyde kimse yiyeceğini saklamadı, herkes oyunlarını paylaştı, ağaçları korudu.
Ve gökyüzü her sabah daha parlak açtı. Duru ile Mert, gökyüzüne bakarken birbirlerine fısıldardı:
“Paylaşan kalpler, gökyüzünü bile güzelleştirir.”
Bir yanıt yazın