Kasabanın en sessiz sokağında beyaz badanalı, küçük pencereli bir ev bulunuyordu. O pencerenin önünde solgun pembe bir perde asılıydı. Perde sabah güneşiyle buluştuğu an, tüm odayı mis gibi gül kokusu kaplıyordu. Mahalleli ne zaman o kokuyu duysa başlarını çevirip hayranlıkla derin bir nefes alıyordu.
Evde yaşayan küçük kızın adı Zeynep’ti. Her sabah uyanır uyanmaz koşar, perdeyi aralardı. Pencere açıldığında oda çiçek bahçesi gibi kokardı. Zeynep’in yüzünde hemen bir gülümseme belirirdi; günün güzel geçeceğine inanırdı.
Bir gün en yakın arkadaşı Efe ona uğradı. Perdeyi açtıkları anda koku yine yayıldı. Efe gözlerini büyüttü:
— Böyle bir şey olamaz! Bahçede gül yok, odada vazo yok. Peki bu koku nereden geliyor?
Zeynep sessizce perdeyi yokladı. Kumaşın üzerine işlenmiş desenlere dikkatle baktı. Nakışların arasında gül yapraklarına benzeyen küçük şekiller vardı.
— Belki de bu desenler bize bir şey söylüyor, diye fısıldadı.
Gece olduğunda Zeynep uyumaya hazırlanırken perde hafifçe kıpırdadı. Nakışların arasından küçük bir ışık çıktı. Sanki ufacık bir yıldız konmuş gibiydi. Minik ışık konuşmaya başladı:
— Ben bu perdenin sırrıyım. Gül kokusu senin kalbindeki iyi dileklerden doğuyor.
Zeynep şaşırdı:
— Demek ben her sabah mutlu şeyler düşündüğüm için bu koku ortaya çıkıyor?
Işık başını salladı:
— Evet. Sen güzel dilekler fısıldıyorsun; ben de onları kokuyla cevaplıyorum.
Ertesi sabah mahallede yine herkes kokuyu konuşuyordu. Çocuklar, büyükler, komşular… Zeynep uzun uzun düşündü. Sonra bir karar verdi. Küçük saksılara gül fideleri dikti ve kapı kapı dolaşıp herkese birer tane hediye etti. “Pencerenize koyun,” dedi, “ama asıl sır, kalbinizden geçen dileklerde gizli.”
Kısa süre sonra mahalle değişmeye başladı. İnsanlar pencereyi açarken önce içlerinden bir dilek geçirdi: “Bugün kimse kırılmasın. Bugün kahkahalar çok olsun. Bugün oyunlar huzurla bitsin.” Her güzel dilekte evlerin içine hoş bir koku yayıldı.
Zeynep’in arkadaşı Efe, kokuyu duydukça mutlu oluyordu. Bir gün şöyle dedi:
— Bu koku bana paylaşmayı hatırlatıyor. Oyuncağımı verdiğimde sanki odam da çiçek gibi kokuyor.
Zeynep gülümsedi:
— Bana da sabahları sevinçle uyanmayı öğretiyor.
Bir akşamüstü küçük ışık tekrar göründü. İki arkadaşa fısıldadı:
— Perde sadece bir başlangıçtı. Asıl sır, sizin kalplerinizde. Gül kokusu aslında sevgiden doğuyor.
Mahalledeki herkes artık biliyordu: Gerçek güzellik perdenin kendisinden değil, paylaşılan sevgiden yükseliyordu.
Mesaj
Gül Kokulu Perdenin Sırrı Masalı şunu anlatır: İyi dilekler ve sevgi paylaşıldığında, sıradan bir gün bile gül bahçesine dönüşebilir.
Bir yanıt yazın