Bir zamanlar, yeşil tepelerin arasında kurulmuş küçük bir köy vardı. Bu köyün evleri birbirine çok yakındı, ama insanlar doğaya zarar vermeden yaşarlardı. Bahçelerde çiçekler açar, ağaçlarda kuşlar ötüşür, dereler tatlı bir sesle akardı. Köyde yaşayan çocuklardan en çok bilinenler ise iki kardeşti: Elif ve Mert.
Elif sabırlı, sessiz bir kızdı. Küçük kardeşi Mert ise sabırsız ve meraklıydı. Ne görse hemen ona sahip olmak isterdi. Buna rağmen birbirlerini çok severlerdi.
Bir gün köy meydanına doğru yürürken gökyüzünde alışılmadık bir şey fark ettiler. Güneşin ışığı her zamanki gibi parlak değildi; yarısı sanki gizlenmiş gibiydi. Köydeki yaşlılar bunun eski bir efsaneyle ilgili olduğunu anlattılar: “Güneş, insanlara paylaşmayı unuttuklarında küser ve ışığını saklarmış.”
Elif hemen anladı. “Biz paylaşmayı unutursak doğa da üzülür,” dedi. Mert ise biraz düşündü, “Ama ben zaten her şeyi istiyorum, nasıl paylaşacağım?” diye sordu.
O sırada meydandaki çocuklar su testileriyle koşuşturuyordu. Dereden köye su getirmeleri gerekiyordu ama testiler ağırdı. Mert bir an tereddüt etti, sonra Elif’in sözlerini hatırladı. Gidip bir testiyi birlikte taşımayı teklif etti. Çocuklar çok sevindi. O gün, herkes birbirine yardım etmeye başladı.
Akşam olduğunda güneşin ışığı biraz daha parladı, ama hâlâ tam değildi. Yaşlı bilge köy halkına seslendi: “Sadece yardımlaşmak değil, sabırla beklemek ve doğaya saygı göstermek de gerekir.”
Elif ve Mert ertesi sabah ormana gittiler. Mert, bir ağacın altında kırmızı meyveler gördü ve hepsini toplamak istedi. Elif ise onu durdurdu: “Hepsini alırsak kuşlar aç kalır. Birazını bırakalım.” Mert önce itiraz etti, ama sonra güneşi hatırladı. Yavaşça birkaçını sepete koydu, geri kalanını dalında bıraktı. Bu kez içi huzurla doldu.
Günler geçtikçe köyde herkes daha dikkatli olmaya başladı. Çöpler doğaya bırakılmadı, su dikkatle kullanıldı, yiyecekler paylaşılır oldu. Çocuklar sabırla birbirini dinlemeyi öğrendi.
Sonunda bir sabah, köyün üzerine altın gibi parlayan güneş doğdu. Artık ışığı saklanmamıştı. İnsanlar sevinçle birbirine sarıldılar. Mert, gökyüzüne bakarak gülümsedi: “Demek ki paylaşmak sadece başkasını değil, bizi de mutlu ediyor.”
Elif ise kardeşinin elini tuttu: “Ve sabır, en büyük ışığın kapısını açıyor.”
O günden sonra köyde ne zaman biri paylaşmayı unutsa ya da sabırsız davransa, güneşin küstüğü hatırlanırdı. Çocuklar ise hep şu sözü birbirine fısıldardı:
“Doğa bize ne veriyorsa, biz de ona sevgiyle karşılık vermeliyiz.”
Ve böylece köy, ışığını hiç kaybetmedi.
Bir yanıt yazın