Bir varmış bir yokmuş…
Uzak diyarların birinde, küçük bir köyde annesiyle birlikte yaşayan saf, neşeli ve biraz da yaramaz Keloğlan varmış. Herkes onu çok sever, çünkü kalbi tertemiz, dili tatlıymış. Fakat Keloğlan’ın en bilinen özelliği; başına gelen olaylarda daima dürüst ve doğru olmaya çalışmasıymış.
Bir gün köyün pazarına gelen bir tüccar, köylülere parlak kumaşlar, güzel boncuklar satıyormuş. Keloğlan da annesiyle birlikte pazara gitmiş. Tüccarın tezgâhında dolaşırken yerde küçük bir kese bulmuş. Kesenin içi altınlarla doluymuş.
Keloğlan keseyi alıp kenara çekilmiş. İçinden bir ses “Bu altınlarla kendine yeni giysiler alabilirsin” demiş. Ama başka bir ses, “Sakın, o altınlar sana ait değil” diye uyarmış. Keloğlan’ın kalbi hızlı hızlı atıyormuş. İşte bu onun için bir dürüstlük sınavıymış.
O sırada tüccar telaşla etrafına bakmaya başlamış:
— “Ah altın kesem! Kaybettim, şimdi ne yapacağım?” diye söyleniyormuş.
Keloğlan, düşünmeden tüccara yaklaşmış ve:
— “Bey amca, bu keseyi arıyor musun? Sanırım senin” demiş.
Tüccarın yüzü aydınlanmış.
— “Evet, evet! İşte benim kesem! Sen bulmuşsun. İstersen içinden bir miktar altını sana verebilirim” demiş.
Ama Keloğlan gülümseyerek,
— “Hayır, bana gerek yok. Altınlar sizin. Benim en büyük kazancım annemin bana öğrettiği dürüstlükten ayrılmamak” demiş.
Bu cevabı duyan köylüler Keloğlan’ı alkışlamış. Tüccar da çok duygulanmış ve Keloğlan’a teşekkür olarak bir torba dolusu tahıl vermiş.
Keloğlan eve dönüp annesine olanları anlatmış. Annesi onun başını okşayıp şöyle demiş:
— “Oğlum, altın kaybolur, kumaş eskir ama dürüstlük insanın yüreğinde ömür boyu ışık olur.”
O günden sonra köyde herkes, çocuklarına Keloğlan’ın dürüstlüğünü örnek göstermiş. Keloğlan ise masum kahkahalarıyla köyün sokaklarını neşe içinde doldurmaya devam etmiş.
Ve masal burada bitmiş.
Gökten üç elma düşmüş: biri dürüstlüğü sevenlerin, biri paylaşmayı bilenlerin, biri de bu masalı dinleyen güzel çocukların başına…
Bir yanıt yazın