Bir zamanlar, karlı dağların eteklerinde, küçük ve sevimli bir ayıcık yaşarmış. Onun adı Pofuduk’muş. Pofuduk’un tüyleri kar kadar beyaz, kalbi ise güneş kadar sıcaktı. En çok da ormanda dolaşmayı, yeni arkadaşlar bulmayı severmiş.
Bir gün Pofuduk, karların üzerinde yürürken bir ses duymuş. İnce, titrek bir ses:
— “Yardım edin! Kanadım sıkıştı.”
Pofuduk hemen sesin geldiği yere koşmuş. Bir çalının altında, küçük bir serçe ağlıyormuş. Kanadı dallara dolanmış, kıpırdayamıyormuş.
Pofuduk yumuşacık pençeleriyle dalları nazikçe aralamış, serçeyi özgür bırakmış. Serçe sevinçle kanatlarını çırpmış ama hâlâ biraz acıyormuş.
— “Teşekkür ederim,” demiş serçe, “ama uçamıyorum. Kanadım iyileşene kadar bana yardım eder misin?”
— “Tabii ki,” demiş Pofuduk. “Artık yalnız değilsin. Ben senin dostunum.”
Böylece Pofuduk ile serçe birlikte yaşamaya başlamışlar. Pofuduk serçeyi sıcacık yuvasına götürmüş. Ona kuru yapraklardan rahat bir yatak yapmış. Her gün yiyecek toplamış, su getirmiş.
Kış ormanı bazen çok sessiz olurmuş. Ama artık Pofuduk’un evi kuş cıvıltılarıyla dolmuş. Küçük serçe ona şarkılar söylemiş, Pofuduk da mutlu mutlu dinlemiş.
Günler geçmiş. Serçenin kanadı yavaş yavaş iyileşmiş. İlk kez uçmaya çalıştığında biraz korkmuş.
— “Ya tekrar düşersem?” demiş.
Pofuduk gülümsemiş:
— “Ben buradayım. Düşersen seni yakalarım.”
Serçe derin bir nefes almış, kanatlarını açmış ve havalanmış. Bu kez düşmemiş. Gökyüzünde özgürce uçmuş. Yukarıdan Pofuduk’a bakıp sevinçle ötüşmüş.
Ama serçenin kalbinde bir soru varmış. “Şimdi gitmeli miyim? Yoksa kalmalı mıyım?” diye düşünmüş.
Pofuduk yanına yaklaşmış:
— “Senin kalmana ya da gitmene ben karar veremem. Kalbin nerede isterse, orada olmalısın. Ama unutma, senin burada her zaman bir dostun var.”
Serçe biraz uçmuş, biraz dönmüş. Sonra kararını vermiş.
— “Ben gökyüzünü seviyorum, ama seni de bırakmak istemiyorum. En iyisi ben gökyüzünde dolaşayım, sonra her gün sana geleyim.”
Pofuduk’un kalbi sıcacık olmuş.
— “İşte gerçek dostluk böyle olur,” demiş.
O günden sonra serçe gökyüzünde özgürce uçmuş, Pofuduk ise ormanda gezmiş. Akşam olunca mutlaka buluşmuşlar. Pofuduk maceralarını anlatmış, serçe şarkılar söylemiş.
Kış bitmiş, bahar gelmiş. Çiçekler açmış, dereler şırıldamış. Pofuduk ile serçenin dostluğu hiç bozulmamış. Çünkü dostluk, bazen aynı evde olmak değil, kalpleri birbirine bağlamaktır.
Ve ormandaki bütün hayvanlar bu dostluğu görüp öğrenmiş:
Gerçek dost, yanındayken güven veren, uzağa gittiğinde bile kalbinde kalan kişidir.
Bir yanıt yazın