Pera, sabah güneşiyle uyanmayı çok severdi. Yatak kenarına oturup pencereden dışarı baktı. Bahçede renkli çiçekler, dalında parlayan çiğ tanecikleri vardı. Derin bir nefes aldı. Bugün, ailece pikniğe gideceklerdi.
Annesi mutfakta kahvaltıyı hazırlarken Pera odasını topladı. Oyuncaklarını dikkatle yerine koydu. Her işini nazikçe yapmayı öğrenmişti. Annesi kapıyı çaldı ve “Hazır mısın?” diye sordu. Pera gülümseyerek “Evet!” dedi. Saçlarını taradı, temiz bir tişört seçti. Kendi küçük çantasını sırtına taktı.
Yolda kuş sesleri ve rüzgârın fısıltısı vardı. Baba araca battaniyeleri yerleştirdi. Pera küçük bir sepet aldı. Sepete sandviç, elma, su ve bir küçük fener koydu. Aile birlikte yürürken sohbet ettiler. Baba, Pera’ya güvenli yürüyüş kurallarını hatırlattı. Pera dikkatle dinledi. “Yola dikkat et, elini tut,” dedi baba. Pera elini sıkıca tuttu.
Piknik yerinde geniş bir çimenlik vardı. Göl, güneşin altında sakin görünüyordu. Annesi bir battaniye serdi. Herkes yerleşti. Pera önce sepetten yiyecekleri çıkardı. Sonra oyun oynamaya başladı. Küçük adımlarla, yavaş ve dikkatli.
Pera, keşfetmeyi severdi ama her zaman güvenliğe önem verirdi. Yakınındaki ağaçlara tırmanmak istiyordu ama önce annesine sordu. Annesi “Önce birlikte bakarız” dedi. Pera bekledi, sonra birlikte ağaç kenarına gittiler. Dal, düşük ve sağlamdı. Annesi elini tuttu ve Pera yavaşça birkaç basamak çıktı. Kalbi heyecanla attı ama kendini güvende hissetti.
Ayrıca orada yeni arkadaşlar gördüler. Komşu Melis amca ile selamlaştı. Melis amca güleryüzlüydü ve Pera’ya güvenli oyunlar teklif etti. Pera bir top aldı ve herkesle paylaşarak oynadı. Topu atarken sıralı durdular. Sırayla herkes topu aldı. Pera sırasını beklemeyi öğrendi. Bu, onun için önemliydi çünkü paylaşmak bazen zordu ama çok güzeldi.
Öğle yemeğinden sonra küçük bir hikâye zamanı oldu. Baba sırtını dayadı ve sakin bir sesle masal anlattı. Masalda uzak bir köy, dostça insanlar ve paylaşılan yemekler vardı. Pera gözlerini kapatıp hayal kurdu. Masalda gördüğü gibi nazikçe paylaşmanın önemini anladı. Annesi, “Kalpten gelen bir iyilik küçük de olsa büyük mutluluk getirir,” dedi.
Hava serinlemeye başlayınca aile çayını ve tatlılarını yedi. Pera, bir dilim kek aldı ve annesine “Bunu seninle paylaşabilir miyim?” diye sordu. Annesi tebessüm etti ve “Elbette, birlikte daha lezzetli olur” dedi. Pera mutlulukla iki küçük parça kesti ve paylaştı. Sonra küçük bir yardım vakası oldu. Yoldan geçen yaşlı bir teyze bastonunu düşürdü. Pera önce durdu, sonra annesine baktı. Annesi ona el salladı ve “Gidelim, yardımcı olalım,” dedi. Pera nazikçe teyzenin bastonunu geri verdi. Teyze teşekkür etti ve Pera kendini iyi hissetti.
Günün sonuna doğru küçük bir macera daha oldu. Pera, gölde yüzeyde parlak bir taş gördü. Taşı almak istedi ama suya yaklaşmadan önce babasına danıştı. Baba suyun kenarının kaygan olduğunu ve dikkat edilmesi gerektiğini söyledi. Baba elini tuttu. Pera taşla birlikte eve dönerken gurur duydu. Taş, akşam yatarken masanın üstünde küçük bir hazine gibi durdu.
Akşamüstü eve dönerken Pera yorgun ama keyifliydi. Annesi saçlarını taradı, babası dişlerini kontrol etti. Yatak zamanı gelince Pera battaniyesinin altına çekildi. Gözlerini kapatmadan önce annesi ona “Bugün cesur, dikkatli ve paylaşmayı bilen birisin” dedi. Pera gülümsedi ve “Yarın da aynı şekilde olacağım” diye fısıldadı.
Pera, sessizce nefes aldı ve uykuya daldı. Rüyasında güneşli bahçelere, paylaşılan keklere ve güven dolu anlara gitti. Ailesinin sıcaklığı yanında olduğu sürece, Pera daha birçok güzel gün keşfedeceğini biliyordu.
Bir yanıt yazın