Bir zamanlar, gökyüzüne uzanan yüksek dağların arasında gizlenmiş bir vadide, rüzgârla fısıldaşan bir ağaç vardı. Bu ağacın yaprakları gündüzleri sıradan görünürdü, ama gece olunca ay ışığında gümüş gibi parıldardı. Vadide yaşayan herkes bu ağaca “Rüya Ağacı” derdi. Çünkü çocuklar, onun gölgesinde uyuduklarında en huzurlu rüyaları görürlerdi.
Vadide iki kardeş yaşardı: Ela ve Aras. İkisi de birbirini çok severdi ama bazen küçük şeyler yüzünden tartışırlardı. Bir gün babaları onlara küçük bir sepet verdi ve,
“Rüya Ağacı’nın altından yaprak toplayın, ama dikkat edin; sadece yere düşenleri alın. Ağaca zarar vermeyin. Her yaprağın içinde bir iyilik saklıdır.” dedi.
Kardeşler heyecanla yola çıktılar. Ağaç oldukça uzaktaydı. Yol boyunca kuşlar şarkı söyledi, dereler onlara eşlik etti. Ama vadinin ortasında kocaman bir taş yola kapandı. Aras taşı kaldırmaya çalıştı, olmadı. Ela da denedi, o da başaramadı. Bir an tartışmaya başladılar:
“Ben kaldırırım, sen kenara çekil!” dedi Aras.
“Hayır, ben yapacağım!” diye karşılık verdi Ela.
Tam o sırada gökyüzünden bir kuş süzüldü. Onlara dedi ki:
“Taşı tek başınıza kaldıramazsınız, ancak birlikte denerseniz başarırsınız.”
Kardeşler birbirine baktı ve bu kez aynı anda taşı ittirdiler. Taş yuvarlanarak kenara gitti. Yol açılmıştı. İkisi de gülümsedi. O an, birlikte hareket etmenin gücünü anladılar.
Sonunda Rüya Ağacı’na ulaştılar. Ay ışığı yaprakları gümüş gibi parlatıyordu. Yere düşen yapraklardan toplamaya başladılar. Ela’nın gözü yüksek bir daldaki parlak yaprağa takıldı. Uzanmak istedi ama ağacı sarsmamak için vazgeçti. Aras, “Baba ne demişti? Ağaca zarar vermemeliyiz.” dedi. Ela başını salladı ve kardeşine hak verdi.
Sepet dolduğunda, ikisi de mutlu bir şekilde eve döndü. Yolda sepeti taşırken birbirlerine sırayla yardım ettiler. Eve vardıklarında babaları gülümsedi:
“Gerçek hazineniz bu yapraklar değil, sabırla, paylaşarak ve doğaya saygı göstererek öğrendiğiniz şeylerdir.”
O gece kardeşler, yaprakları yastıklarının yanına koyarak uyudular. Ela rüyasında kocaman bir ormanı gördü, ağaçlar ona teşekkür ediyordu. Aras ise rüyasında, yolunu aydınlatan gümüş ışıklarla dolu bir gökyüzünde uçtu.
Ertesi sabah, ikisi de gözlerini açtığında artık daha sabırlı, daha paylaşımcı ve birbirine daha bağlı olduklarını hissetti. Çünkü Rüya Ağacı, onlara en değerli dersi vermişti: Kardeşlik ve doğaya saygı, en güzel uykuları ve en huzurlu rüyaları getirir.
Bir yanıt yazın